ΑΓΑΠΑΤΕ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ, ΖΕΙΣΤΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΤΕ

Πέταξε ο γλάρος για το βουνό και το αηδόνι για τη θάλασσα.

Βαρέθηκαν να τα λένε, το ένα θαλασσοπούλι και το άλλο

αηδόνι του βουνού και του κάμπου.

Θέλησαν την αλλαγή και νόμισαν πως θα την βρουν

μακριά από εκεί που έμαθαν να ζουν.

Ψηλά στον αέρα που συναντήθηκε ο δρόμος τους,

  λέει από μέσα του ο γλάρος…

«το καημένο, έχασε τον προσανατολισμό του,

 πάει για τη θάλασσα και θα πνιγεί

μιας που δεν ξέρει να περπατά στα κύματα»...

Και το αηδόνι,

«που να ‘ξερες τι σε περιμένει γλάρε μου,

είναι κάποιοι άνθρωποι που τους λένε κυνηγούς,

που μόλις σε δουν στο πέταγμα σου, έτσι μεγάλος που είσαι,

θα τερματίσουν την όμορφη ζωή σου στους αιθέρες»

Ως άνθρωποι, ήξεραν τα πάντα που αφορούν τους άλλους , όχι όμως τα δικά τους!

Συνέχισαν το πέταγμα τους, μέχρι που να δουν,

ο γλάρος το βουνό και το αηδόνι τη θάλασσα.

Είδε το αηδόνι το νερό και ο γλάρος το απέραντο το πράσινο.

Άρχισε το αηδόνι από χαρά να τραγουδά το πιο όμορφο τραγούδι του!

Βρήκε ένα βράχο, να αποθέσει την ορχήστρα του.

Παράξενο του φάνηκε που στα αυτιά του έφτανε μόνο

το παράφωνο  βουητό της θάλασσας.

Το όμορφο τραγούδι του χάθηκε στα αγριεμένα κύματα.

Τι γαργάρες έκανε, τι ξανά κούρδισμα επιχείρησε,

το αηδονίσιο τραγούδι, χάθηκε στο κύμα

και το αηδόνι, μόλις που γλύτωσε με λίγο νερό

στα πουπουλένια τα φτερά του!

Ίσα που μπορούσε να πετάξει πίσω, για εκεί που έμαθε να ζει

και που το προόρισε η φύση!

Για εκεί, που μπορούσε να ακούει χωρίς παραφωνίες το τραγούδι του…

Ο γλάρος, ενώ πετούσε πείνασε και με το μάτι έψαχνε

να δει ψάρι πάνω από το νερό για να βουτήξει.

Νερό δεν έβλεπε, μον’ είδε κάτι να κινείται.

Μάζεψε τα φτερά του, χαμήλωσε το ρύγχος του και βούτηξε…

Τραυματισμένος, καθόταν πιο πέρα και σκεφτόταν

πως το βουνό δεν είναι θάλασσα για να βουτάς από ψηλά!

Σκούπισε το αίμα από το ρύγχος του σε μια πέτρα,

μάζεψε τα φτερά του και κατηφόρισε για τη θάλασσα του.

Για εκεί, που μπορούσε να βουτά χωρίς να σπάζει τα φτερά του.

Εκεί που πετούσαν, το αηδόνι και ο γλάρος, ο αέρας που ωθούσε τα φτερά τους,

τους έλεγε τραγουδιστά…

«μάθετε πουλιά μου να αγαπάτε ότι έχετε, να ζείτε με αυτό που ξέρετε.

 Η περιπέτεια, δεν είναι για γλάρους και για αηδόνια, μα για αετούς και φάλαινες»

ΣΗ- 21.04.2019